Ateş Böceği

ATEŞ BÖCEĞİ

~*~

1.

yâ kebikeç!

sıyrılır yalanın ve yılanın kavı kavi

er ya da geç!

su ve söz

bulur adresini

gül dikeniyle sınar, gelincik sabrıyla

bir dilsiz dilber ki, soylu

sözün bittiği yerlerde çıkagelir hep

ya da ah, yetmediği!

sustuğu kadardır bazen insan!

2.

bu acıyı yeni koydum sol yanıma

tadı yeni, dili yeni, eşki yeni

yenik bir gülün kapanışı içine kendi

kendine batan yürek dikeni

şair kalbi! tanrı sırçadan mı yarattı seni?

nasıl dünyayı ol sühan'dan

gülü suyun nârı, efsunu peri!

pan ülkesinin çocuğudur ki o

kalbi büyüktür avuçlarından

ne bilir ah, kan tüten hançeri

yanıldığı kadardır bazen insan

3.

soyun teninden! eğnin göğnüsün

âteş kim pervâne o, pervâne kim o âteş

aşk! senin en güzel yüzün

yandığı kadardır bazen insan

4.

geceydi...

karanlığa ateş etti bir el

bir ateş böceği

kan revan!

~*~

Perihan BAYKAL

Kıyı, Kasım Aralık 2009, Sayı: 211

TUĞLU TUYUĞ

TUĞLU TUYUĞ

koş gel gecenin nar şurubundan içelim.
dallar güle kesmiş. çınayaz! ürperelim.
mehtap suda ahraz! nilüfer ay sağıyor…
düştük! s u s-a-y a n aşk ile serden geçelim.

gül! saten giysili ece, suyun nârı
sevdayı vuruyor başıma kokun ığıl ığıl
eğildiğimde kıvrımlarına o gizli:
ene'l aşk! ene'l aşk! ene'l aşk!

gözün göze değdiği yerde başlarmış yangın
sözün söze!
ah o derya içre köşk, közden tezene
aşk! âteşteki dil, dildeki âteş

bak bütün temmuzlar bizim, bütün uykusuzluklar
gel bir elmayı birlikte sevindirelim
dişler gibi yaşamın gümrah etenesini
-o her teli âhüzar
çifte su verilmiş tendeş bıçak!-

şimdi bir şaraptır demleniyordur
söylenmemiş söylenecek her söz
öpülmemiş öpülecek her dudak
gel defnesine gölgenin
erinyeler bulmadan izimizi

bekle bu zarlar hileli
yeniden başlayalım
yenilelim yeniden
doymadı ağzımız kekre süte

hangi kırık camından baksam kalbimin, ah
reayası ben, padişâhı sen!
mine'l aşk! mine'l aşk! mine'l aşk!

düşür gülünü algın ömrüme
sağalsın yaraları tüm şehirlerimin

Perihan BAYKAL

Şehir Dergisi, Ağustos 2009