SERENCAM

SERENCAM

~*~

adak tarlaları, kuzgun siyahı serencam

ya nadasındayız ömrün

ya da soykasıyız bir demin

sır'rını çaldık gölün, kırdık aynaları

son görüşümüz oldu yüzlerimizi

bu yüz, bu eller bizim değil

düşlerimiz ayrı düştüğünden beri

falcı kadın yalan söylüyor

kirli sesi, tırnakları, çürük dişleriyle

ürkütüp Lorca’nın sonelerine konan

gözümün bebeği serçeleri

bir mağara açtın içimde

sarkıt dikit tastamam

soğuk soğuk terleyen taş

duvarlarında kavı açılmadık

kuzguni bir aşk/ kanıyor

boynumdaki doğum lekesi

kırılırken çölde nergis’in sureti

uluyorken ormanda yedi başlı dev

kat sesini sesime, gel

dudağında sahte gülüşleri silen

ıslak bir ıslık/ elbisemde

yıllanmış şarap lekesi

öp beni korkularımdan

kuruyorum yeniden saatleri

Perihan BAYKAL

Onaltıkırkbeş, Aralık 2006, Sayı: 9

KÜL MESELİ

KÜL MESELİ

bağbânı çerağ bir kör bağ

emeğin zay'olduğu çağ bu çağ!

1.

"yağma yağmur

esme be deli rûzigâr!"

yolum yarda, eğnim dar!

bırak alışayım içimdeki bıçağa

işlesin yâreme hakkağın kalemi

kor âteşler yaktığım âteşgede

bırak soğusun!

sussun!

üflediğim ney… kandığım kös!

ah, sude!

sırtından vurulmuş bir ülkeyim

gözlerinde kocaman bir hayret

2.

bir ehven bulutun ellerime bıraktığı son damla

ömrüm! kelebeğin kanadına yüklü borç

-ola ki gezden, gözden tez-

ben böyle bilmez idim insi âlemi

ben ki en çok kendime diken

ele gül kızıl canfes

bir yanım fırat ağlar

bir yanımda ergene

saya geziyorum kapıları

gözlerimin bebeğinde ıslak bir ateş

uykularım

kuş uykusu

sen ak ey mavi heves, ben yuttum dilimi

3.

bir dilim aşk düştü payıma yaşamdan

aldım sardım sıracasına dünyanın

duydum acısını

erdim sırrına

vurgun demindeyim

akrebi yelkovanından uzun

saatlerin

~*~

Perihan BAYKAL

Mühür, Temmuz-Ağustos 2009

Susmalar Alfabesi

SUSMASALI

S

susmalar alfabesi

paslı diller, körelmiş im/lâ/l

geçmiyor iplikler çoğalan geceyi

hançer(eler)in keskin yeşilinde

düğümlenen zılgıt, o süreğen dal

üreyen fısıltısı mayının

-sıyrılıyor kınından kin: tısss!

hangi ak(k)or bu kontrbasın

yükselip alçalan sesinde

U

hadi daya başını omzuma

en asisi nehirlerin, son oğulu

safranlar sarısı balın

u/yuyayım çatalında kollarının

birlikte u/yanalım: andante

kurtlara ula beni

ulusun içimde bin kurt

S

her dilin alfabesi

ayrı kurur saçlarını

taraçalarında tarihin

-etçil obur meşime-

susssssss-

ma

yı/kan sorularını

yıka suyumla

~*~|

Perihan BAYKAL

Berfin Bahar, Mart 2008

Kuşlar Yıkanır Sesimde

Kuşlar Yıkanır Sesimde

~~*~~

tuz basılmış yaralarıma inat

pervaneyim ışığında

ey hayat

devrik bir sultanın

kahreden kederi

yanmış yıkılmış

saray öreni

değil artık yüreğim

zinciri kopart

ay çapında bir dul gecede

sular uyurken uyandım

dudağımda çiy

gül yaprağında kan

dizginleri yağmura dolanan

doru taydı zaman

gömdüm ölülerimi

bir kızıl gülün dibine

sorgucum Anka tüyü

saltanatım gül

böğürtlen mevsimi

kuşlar yıkanır sesimde

~~*~~

Perihan BAYKAL

Ateş Böceği

ATEŞ BÖCEĞİ

1.

yâ kebikeç!

sıyrılır yalanın ve yılanın kavı kavi

er ya da geç!

su ve söz

bulur adresini

gül dikeniyle sınar, gelincik sabrıyla

bir dilsiz diber ki, soylu

sözün bittiği yerlerde çıkagelir hep

ya da ah, yetmediği!

sustuğu kadardır bazen insan

2.

bu acıyı yeni koydum sol yanıma

tadı yeni, dili yeni, eşki yeni

yenik bir gülün kapanışı içine kendi

kendine batan yürek dikeni

şair kalbi! tanrı sırçadan mı yarattı seni?

nasıl dünyayı ol sühan'dan

gülü suyun nârı, efsunu peri!

pan ülkesinin çocuğudur ki o

kalbi büyüktür avuçlarından

ne bilir ah, kan tüten hançeri

yanıldığı kadardır bazen insan

3.

soyun teninden! eğnin göğnüsün

âteş kim pervâne o, pervâne kim o âteş

aşk! senin en güzel yüzün

yandığı kadardır bazen insan

4.

geceydi...

karanlığa ateş etti bir el

bir ateş böceği

kan revan!

Perihan BAYKAL

Kıyı, Kasım Aralık 2009, Sayı: 211

Ateş Böceği

ATEŞ BÖCEĞİ

~*~

1.

yâ kebikeç!

sıyrılır yalanın ve yılanın kavı kavi

er ya da geç!

su ve söz

bulur adresini

gül dikeniyle sınar, gelincik sabrıyla

bir dilsiz dilber ki, soylu

sözün bittiği yerlerde çıkagelir hep

ya da ah, yetmediği!

sustuğu kadardır bazen insan!

2.

bu acıyı yeni koydum sol yanıma

tadı yeni, dili yeni, eşki yeni

yenik bir gülün kapanışı içine kendi

kendine batan yürek dikeni

şair kalbi! tanrı sırçadan mı yarattı seni?

nasıl dünyayı ol sühan'dan

gülü suyun nârı, efsunu peri!

pan ülkesinin çocuğudur ki o

kalbi büyüktür avuçlarından

ne bilir ah, kan tüten hançeri

yanıldığı kadardır bazen insan

3.

soyun teninden! eğnin göğnüsün

âteş kim pervâne o, pervâne kim o âteş

aşk! senin en güzel yüzün

yandığı kadardır bazen insan

4.

geceydi...

karanlığa ateş etti bir el

bir ateş böceği

kan revan!

~*~

Perihan BAYKAL

Kıyı, Kasım Aralık 2009, Sayı: 211

Kâf'i ; Hiç ; Hep

ÜÇ KISA ŞİİR

Kâf’i

“ben bu göğün kuşu değilim!” dedi

yaktı kendini Anka

o’ydu tuz

oyuldu içim

kere otuz!

su! su! su!

inledi çölüm

sana susadım

susadım sana

su

arasaydın

bulurdun beni

bir çiy tanesinde

Hiç

atlası şehriyârımın

ölüm ölüm

kanlıca zâlim

-o mahlas’ı kül!-

duldanda ne saklarsın

kendinden başka?

Hep

acı her esir aldığında dilimdeki eğiri

uzanırdı salkım söğütlerin

tirhandillerin

ne zaman yalımlar içinde yalın kalsam

hep bir çift kırmızı pabuç buldum başucumda

öptün, geçti

çok yaşa hayat!

***

Perihan BAYKAL

Zalifre Yazıları, Sayı:5