AŞKIN GÖR HÂLİ

Görsel: Rafet Van

AŞKIN GÖR HÂLİ

1.

ben seni adından başladım sevmeye

sonradan gördüm salkım söğütlerini

kuşlarını, kedilerini

çağanozlarını yeşil!

ah, çatlayan domur!

dönüş suya, göğe dönüş

o ilk güne, kaosun ikiz gülü

yin ve yen!

bu tiryak kokusu sen

bu şeker bu tuz!

ağzına uzanan bu mercan dalı

efil efil su'z!

iç, soğur!

üçe kadar say ve tut nefesini

üçgenine bulan, kromozomlarına

sonra şorla

sönsün kandil

yansın içindeki gaia sevinci

şunun şurasında kaç kişiyiz

birkaç tövbesiz!

boncuklar dizeriz hâlâ

kuş teleklerine

terimiz

eyyam-ı buhur!

2.

unutkanlığın kekre yemişidir

tazeler dili

efsun içinde bir yerlerde

çözülen buz

gizli gömü

gemiler, gemiler, gemiler

gülibrişim kalyonları

bitmez ki bu sefer

maviye

ellerim iskandil

gözlerim:

aşkın gör hâli

~*~

 Perihan BAYKAL

AfrodisyAS-sanat, Mayıs-Haziran 2009

ÇEŞMİBÜLBÜL KIRIKLARI

ÇEŞMİBÜLBÜL KIRIKLARI

1.

çalağan bir kuş gibi… kurşun gibi!

girdin kanıma, ey şiir!

gömeçte bal tadında:

    ağuladın sularımı!

    ağuladın sularımı!

;

serenime dudağıma

şiir süre’yazdım, al niyetine

                  yarama merhem!

bir cennet edindim kendime, şiirden

bir cehennem!

göyneğim camdan, canım ateş

seherîyim, güneşim içimde

metafor’a!

2.

dalım deli

      dilim deli

             dölüm deli

kendimi ihbar ediyorum, belki ihlâl:

kendi kanında boğmak için ölümü

                                 doğmak için!

çekmeli kınından

bin yıldır uyuyan o hançeri

hemen şimdi!

hayatla çılgınca sevişmeli

3.

kırmızıdır bazen şiir, infilâkı sözün

bazen siyâh, süveydâsı çırpınan gölün

ateşin ve suyun bütün edâları

ille muammâları!

bir gül değirmisinin ortasında olmak tam

kıyısında, bir sonsuz derinliğin

ve aklık!

         ve gürlük!

                    ve ferdâ!

4.

akıl kârı değil ki şiir, ne kârı bilmez

bilir simsar kârı olmadığını tek

bu sîmin yürek

imleyip simler boyuna, boylu boyunca

öperek boynunu sözcüklerin

düşürür rüyâsını, güpegündüz

bulsun diye çocuklar

gülden berk, sudan azîz!

5.

etimde bin leylâ, mecruhunu arayan

bir bakır bakraç, ağzında gecenin suyu

süt ve sülün! süt ve sülün!

şol dilimde şekerrîz!

okunmamış şiirler göndereceğim sana

ve okunmuş şekerler

çayına

ah, yedi kandilli süreyyâsı

göğümün!

6.

aşkar’ın boynunda kanlıca mendil

otuz kat kanadı kaf dağında attar’ın

ölümün kefiyesidir aşk, belki kâfiyesi:

sır kere sırat! bin bir kere pîr!

ey sevgili

düşersem vakitsiz

sen kaldır şiirimi

PERİHAN BAYKAL

Afrodisyas Sanat, Kasım-Aralık 2011

Sır Meseli

 

SIR MESELİ

~*~

âh o derin susuzluk, kanımdaki

dalgaların durmadan, durmadan, durmadan

yazıp sildiği

1.

biz bu sokağı fesleğenli bilirdik, ezelden

şurada bir çeşme vardı hani

suyu güvercin sebili, gölgesi söğüt!

semâvi bir şey midir iyilik

neresinde konuşlanır sonsuzluğun

-o son susuzluğun!-

kötülük neresinde?

saldım atımın dizginlerini, uzaktan

tanrı görünüyordu ve kan rengindeydi

ufuk çizgisi

bir cebimde gizlice okşadığım

tetiği taze çekilmiş bir gökyüzü

ötekinde topaz benekli bir yavru pars!

korkmayın tehlikesizdir, ısırmaz

ve beyazdır düşleri, bir zencinin dişleri denli

yaralarım: gizli celbim:

mahfi kenz!

2.

bozaltıyor kendini bir ip yeryüzüne doğru

“bıktım ey! bıktım ey! bıktım ey!”

ne çok yalansınız ah, ne az sâhi!

kaplumbağanın bağasında üç kelebek

üç kınkanaat melek!

biri evvel, biri âhir, uçtu biri

hangi kehanetiydi yuhanna’nın

ve hangi güldü, erken açardı

sustu! bunca yıl inandığımız sanrı

:yok dünyanın kalbine tuttuğumuz aynada

buğunun zerresi dahî!:

biz hâlâ, biz hâlâ, biz

hâlâ bir tufan bekliyoruz

boyumuzu aşmışken alazlı su

3.

ben şimdi hangi eyvanlara döksem yüzümü

ben şimdi hangi kuyuya!

maviyeymiş bütün nazım

âh o çocuk nazarım!

kendi ışığımmış meğer

kamaşktıran gözümü

;

çıkıyorum bütün oyunlarınızdan

sırtında bir doru atın

kırıldım

soyumdan

bu sonuncuydu

artık başka tanrı gelmeyecek!

4.

düşümü yor! düşümü yor!

hamayliler acı safran kokuyor

ah o meyil: gitmek ve bir daha dönmemek!

~*~

PERİHAN BAYKAL

Akatalpa, Kasım 2011

 

UZUN YOL MESELİ

UZUN YOL MESELİ

                                             “Söktüm atımı söğüdün gölgesinden

                                 Şimdi yol benim yeniden”

                                                                              Birhan Keskin

1.

en yalman yüzünde durdum vâdimin

vâdesi solmuş vaatlerin… leyyl!

akları mor ötesi

ah, ne çok recm acısı yürekte

sakalı cefayla uzamış

ne çok forsa!

kanlı ekmek doğruyor suyumuza tanrılar

saatler hep aynı yerden

vuruldukça derin!

ala geyik, âlâ geyik!

hangi sılanın gurbetidir göğsünde, tığ teber

sen yara de, ben

dört mevsimlik dalgınlık diyorum ona

2.

aç göğünü ben geldim!

kimim var ki senden başka?

ey çatlayan kın, kabaran kabuk!

işte giydim o âteşten gömleği

bir çiçek sapı gibi eğip boynumu

buldanından süzülen zağlı buhura

aşka nâzır olsun da kalbim

varsın görmesin denizi!

mem û zin’den beri

mem û zin’dan beri!

yaramın içi

nar içi

3.

bir yelkendi açtığın geceye, kaçtığım

sabahın epergeni

durmadan oğullar büyüttüğüm

uzun bir konvoy, silsilesi dağ

eşkıya kesti yolumu

dediler –ağızları köpük-
git kendine yeni bir çöl bul

üzerinde hiç toz izi olmayan

ah! ne çok gül, kör kuyulara

yanlış adreslerden dönen

ne çok allı pullu mektup!

uyutup ateşi külde

-tennenni nen-

yeniden öğreniyorum adını nesnelerin

bir, bir, unutup!

4.

yeniden öğreniyorum adını, ey eğri kemik

kim kimin karasına kefil

kim kimin kefinine yama

bir şahmaranmış susmak, belki iki

içine büyürmüş bazı dağlar, derin!

kesildi hayzından gelincik

beyazından tellim kuğu!

anladım geçen anla

incinmeden incisi açmaz

ne hayatın, ne dilin!

5.

hadi benim sarı sabrım, hadi benim arı

al işte gül tadında bir bergüzâr

hatırladıkça ağla, ağladıkça gül!

onca dereden geçtin bilmedin

en çok

ateşten geçerken tanırmış insan suyu

~*~

 

Perihan BAYKAL

Afrodisyas-Sanat, Kasım-Aralık 2010

 

IHLAMUR SARHOŞLUĞU

IHLAMUR SARHOŞLUĞU

geldin! yüzünde peçe, eğninde harmâni
yeldin! hem ali, hem harâmi

yıkıp surlarını kalemin, sırlarını

ıhlamurlarını, göllerini, ah dağ başlarını

çaldın kalbimi kalbine

gürül güher!

dilin kıvrak, müfrezen kavî

çakma dur, yeni sönmüştüm

şimdi şiirler de uyanır, cümbür cemaat

eski bir gökyüzü, dupduru mavi

sendin tanıdım nefesindeki karanfilden

dibacenden sarı yaldız açtım kapadım

kapadım açtım çekmecelerde güllerle

esin perileri, ağız mızıkaları, çörtenler

baha nelerle, şaha nelerle, daha

hatırlat!ma ne güzel unutmuştum

elvan taşlarla bezeli, semâsı alâimî

her boğumu şîr, her tüyü vahşî

alevden bir yol çiziyor kalbimizden akan lav

şimdi! gölgesi üstümüzdeyken tam da umay’ın

demlenirken elmas bir aydanlıkta ay

yaz adını yıldız dövmeli alnıma

yok başka sefer!

için için

kana kana

yanmak güzeldir, yanalım

~*~

Perihan BAYKAL

Afrodisyas Sanat, Sayı:28
Ekin Sanat, Sayı:8

SAFİRNÂME

Fotoğraf: Hasibe Ayten

SAFİRNÂME

bunu nasıl yazmalı

nasıl edip anlatmalı bunu?

dil yanarken ateşinde yalım yalım

düştü yakamızdan güzalıcı karanfil

mayestro!

dünyadan erkler korosu

sen de mi demekten yoruldu sezar

uzadıkça uzadı akşamlar sabaha

ellerinde dörtnal izi

aynattı hodan çiçeği:

hiç kahraman yok!

hiç kahraman yok!

ne yeni ne eskisi

çitiledikçe bozaran

puslu göğün altında

yitirdik kabilelerimizi

-totemi o içten gül!-

bir nefesti tek bir nefes

donmadan göl

sondan bir önceki

vakterişti, doldu mühlet

hey cânım, heyecânım!

dile geldi dilsiz taş:

ben varım! dedi telli turna

ben varım! dedi “kayayı delen incir”

ben varım! dedi suyu öpen gölgesi söğüdün

çek şafağı kınından

ışığa kes yeryüzünü

bak ufukta şaha kalkan atlar var

görülmemiş rüyalar!

bütün küsülü küller adına

ve hatırasına o narçiçeği sevincin

yak hadi ateş böceklerini içinin

durma yak!

tut ki

sevdiklerin ölmemiş ve kaymamış daha

en parlak yıldızları göğün

gittikçe ağırlaşırken hayat

gittikçe sağırlaşırken dünya

ey olduran ve solduran yakaza!

ey canımıza minnet mihnet!

sana bu şiiri yazdım, sâfi safir

sana bu şiiri, soluk soluğan!

gagasında kuşlar getirecek

~*~

Perihan BAYKAL

Her Şeye Karşın, Sayı:23

KÜSNÂME

KÜSNÂME

gözlerim

çöl yutmuş badem çiçeği

beyazsız beyazlardan

ve eterli yazlardan

yerde kum ve hayıt

gökte ay mahsusluğu

vahşi bir atın su içtiğiydim

avcunuzdan

soluk soluğa akan bir deli çığ

terkimde dağlar, terk edilmiş

revnaklı taklardan geçtim

uzun ve kimsesiz

karafakilerden dökülür gibi

döküldüm kör uykularınıza

çizerek mânânın altını, gümüş

say ki içtim ol zakkumun suyundan

acıyla yudum yüzümü

yuğlar boyu, kaknüs!

narlı bir yankı oldum

çarşılarınızda

kalır belki, biraz üvey

benden bir zambak kokusu

avlularınızda

~*~

PERİHAN BAYKAL

Yazılıkaya Şiir Yaprağı, 33