Açık Siyah Bir Gül

 

AÇIK SİYAH BİR GÜL

-“Yol Üstündeki Semender” için-

 bazen anlıyorum
Zweig’i
Benjamin’i, bazen
salaş cebinde yüreğinden
daha ağır olmayan çakıl taşlarıyla
Virginia’yı
 
ben ki uzun bir imâ gibi okudum hayatı
acı bir bıçaktı
çektim

dilim lâlmekan
ilim lâ!

tuttum mavi oldum baka baka göğe
yağmura su
kalbimin kirmeninde bir elvan gül
-külliyen ateş! ateşleyin kül!-
belki tutar yara olur –bir ihtimal!-
ağular içmiş eminize

güz elim, Nilgün
içi baştan başa çığlık
Sylvia!

daldırıp elini kalbine
sapı gül ağacı bir bıçağı çeker gibi
gülümsemesi değil miydi şiir, şairin
meydan okuması
acıya

bütün denizlerin, denizliklerin kıyısında
ve altında mavi göğün
“bağırırız avaz avaz”

siyâh kabarcık! âh kabarcık!
içinizdeki en hakiki şey bendim diyor
tek canlı, bu ölü boşlukta

yaşıyordum hâlâ
gömmeye geldiğinizde

tanrının unuttuğu bahçedir intihar
bütün ihtilâller yarım kalmış hikâye

zorunlu ek:

sonra…
bir çiçek, uzatır boynunu
bir kuş cıvıldar

 

*

 Perihan BAYKAL

Akatalpa, Şubat 2014

KUŞUN ZAMANI MAVİDİR

KUŞUN ZAMANI MAVİDİR

I.

ak kâğıtlara, saz benizli kumlara değil

beni bir semenderin gövdesine yazın

çiçek açmış bir dalın

baharından kırıldığı yerdeyim

acı alesta bekler… düşeyim

ensemin çatında harlı nefesi

atın hadi, son taşı da atın!

II.

ahh!

vaktim olsa da sussam uzun uzun

olmasa ahdım!

şiir! dedim, şiire dedim, o göğe eren göndere

ben tenhâydım, -evvel emir-

dünya hınca hınç… kalabalık!

öyle kalabalıktı ki Angela

yoktu,  hiç kimse

III.

kuşun zamanı mavidir, kör alavuş ne bilir

kanın suçu yok, rüyâyı bozan riyâ

verdim yelelerimi rüzgâra

bir elimde cıda, bir elim gülhatmi

açtım kanatlarımdaki kat izlerini, tek tek

saldım atlarımı

o’na dedim, o! dedim, o ağulu mercana

şu aysar geceyi geçince, şu karangu köşeyi

göçünce son kuşlarını kuşmarın

asıl yurduma varacağım, yurtsuzluğuma

ağzımda gül kılçıkları, ebedî

beni huma kuşunun gölgesine yazın

Perihan BAYKAL

Akatalpa, Aralık 2013

Son Bir Ay Gülü

SON BİR AY GÜLÜ

vurdu bir hışmile yere âsâsını gök

dedi, kabuklarınızın altında hiç yara yok!
kanımdaki kânda lâl taşım kanar

dediler kan rüyayı bozar, sormayın

kenger yılanları da engerek dikenleri

darda kalır hatırım, hatıram kanar

nasıl da sûdeydi nasıl da naz

susmuş masaldaki ince saz, göl serin
cümleyi yoran noktanın ısrarı kanar

güzellik! ey büyük kusur, de bana

hangi yol bulur şimdi yitirdiğimiz yıldızı
hatırla o hattı, tansıktaki tan kanar

küçük harfle yazılır büyük kederler

büyür içimize içimize, bilinmez
neresine sığdırır bunca yaşı, merakım kanar

ah bir batabilsem güneş gibi

ve gidip başka bir ülkeyi aydınlatsam
olmayan bir ülkeyi, ütopyam kanar

döker acısını ağacım, bahar gibi göçebe

bir yağmur sonrası oylumunda ebedî
yanar gözevim, düşen gazelim kanar

çağ üşümüş, çerağ sönmüş, şer şirin

her gün biraz daha uzak, biraz daha derin
pina! o soyunduğumuz inci kanar

bu bir taş, taşı taşıyabildiğin kadar

ne kadar çizsek üstünü, altı çizilmişçe soylu
altında kuşların bilinçaltı kanar

aktı kanı çölün, çözüldü bileğinden

iki hüzünkâr aşk kemiği
yanar ha yanar, kanar ha kanar

sonsuzluğun dili kekemedir, sadece kuşlar bilir

sadedinde bu şiirin, bir kırmızı gül kanar


Perihan BAYKAL
Akatalpa, Haziran 2013

Sığda; Gülten AKIN

 

SIĞDA

 

  Sokağı beğendim mi bir bakıp pencereden
Çıkıp gitmek olmalı özelliğim bu benim
Senin durman, küçük sevinçleri yaşadığımızın
Ey yağmur, ey sevdiğim...

Durgunsa kahvelerin masalarında hava
Kuşsuz kalmışsa ağzım gözlerim gülmemekten
Dostumdan, gökyüzüne sürmeye kuş isterim

Uzaktan en uygun ballı yemişleriyle
Tutup ötmeye ceylan, barınmaya kulübe
Küçük şeyler ormanına bir güven bir güven
Böyle yanılma hiç görmedim.

Ürküt kara martılarını kıyımızın
Yankılan, mutlu kayığımı sığdan kurtar
Ey ses, ey yakın geçmişe ağzımla verdiğim.

Gülten AKIN

 

YAS ve YAZ MESELİ

 

YAZ ve YAS MESELİ

 

                                 ıslak kirpiklerimi güneşte kurutuyorum

                                 bulutun biri mendil uzatıyor

 

 I.

 

ey has olan, ey ışk!

ey boşalıp dolduğumuz

dolup dolup taştığımız altın tas!

 

sonsuzluk kandedir, de bana

ne yana düşer yeşil gocuklu balkonları evlerin

iken yeryüzü kanda?

 

dinimdi bir kış gününe kadar karlı

inanmıyorum artık dağlara!

 

aşk varmış, aşk yokmuş

bir kaşık suda ıslanmış gözlerim

ve uçmak bilmiş lâlezârı

 

bağışlama bana adını, sakın bağışlama

ben çok sarışınım, aklım dünkü çocuk:

unuturum!

 

II.

 

bahardı… ba’sı sırlanmış hâr’dı!

ahraz öpülmüş bir nazlı üveyik

ağzımızdan şifâhen havalandı

 

tek eksiğimiz ölümmüş meğer

o da oldu!

o da oldu!

 

zeeeyl!

:

kaf dağları çare değil

dünya her vurduğunda kapısına

kırılır dökülür sırça köşkler

 

bulut geçti diyelim ve kapayalım bu bahsi

zaten yoktu kenar süsü hiç

sadece imzası: mavi!

 

yazdı, dağıldı mürekkep

şeffaf bir leke şimdi beyazında sayfanın

“ölmeyecek kadar yaralı”

 

III.

 

vakit yazdı

ve herkese yetmeyecek kadar az

yasladım bağrıma yasımı, gün be gün

çözüldü bağı d’izlerimin

söküldü şipresinden güz!

 

ikimize de yeter, yeter ikimize de

gayrı bu acı su

-eni boyu bir ömür!-

 

ufkumuzu tiranlar çizerken

ve gözü gözümüzdeyken namlularının

biz bir onmaz sevdanın hamurunda

öz verip can tüketemeyiz

 

 

Perihan BAYKAL

 

Gediz, Sayı:8
Basad Sanat, Sayı: 4-5

 

Annem Artık Gökyüzü

 
ANNEM ARTIK GÖKYÜZÜ

ne zaman indi gözümüze perde
anne
zaman ne?

 

dışarı çıktım da gördüm
içeriyi

aktım!
yıkandı içim, ipincim
 

kalemin burcu yalnızlıkmış
hokkası derin!
 

akasya ve yasemin kokularıyla
yana döne
 

yaz da geçsin!
yaz da geçsin!

;

 

en çok sen sevdin diye beni
canımda kuşlar
münzevi

 

saçın niye beyaz anne
ellerin ılık
hamur teknesi

 

içime çektiğim hava
sıcak aş
karşılıksız
tek aşk!
 

ah, sabır işleyen kanava!
 

;
 

anne hadi yine bir sevinç dik bana
şu alacalı kumaştan, şakır şakayık
ben yine o çağla çağada olayım
sen yine o çağında şıvga

kavlandı bak yârelerim
kanıyor dizimdeki eski yara

öp de geçsin!
öp de geçsin!

Perihan BAYKAL
 

Döndüğü Zaman Göçmen Kuşlar

 

DÖNDÜĞÜ ZAMAN GÖÇMEN KUŞLAR

 

I

 

gözlerim ki şehlâdır
gecenin mektebinde leylî  ve leylâ

 

yâr! ey en yakınımdaki, uzak diyar!
senin en sevdiğin dağda bak

biri bir çoban ateşi yaktı:

yüzümün yangınından bildim!

 

ah!

neçe yandım! üşürken tavlada taylar

ben demir ocağında kızgın lavdım!

 

her göç vakti

şahbalıydım en uzun uçuşlu kuşun

say ki piyale bacaklı yay!

 

sen bildin mi, sen bildin mi, sen...

 

her ağulu ay ertesi

güzdüm yaprak yaprak dökülen taygalarında

en kuzeyimin

 

kaç kez gittim geldim... kaç kez

öldüm... dirildim yeniden

 

anlardın!

sen olsaydın, hâlimden

pür melâlimden

 

bir de bu lâlegûn gece:

sarıp sarıp çözüldüğüm

 

II

 

söyle bana ay, söyle bana ay, söyle

niye dönmedi göçmen kuşlar?

 

döndüğü zaman göçmen kuşlar

açılır sür yeşil panjurları

mercanköşklerin

incecik geyik derisine döşenen kûfî yazılar

gelip su içer avcumuzdan

döndüğü zaman göçmen kuşlar

buzdan göğsüne ateş olurum senin

terleyen alnına billurdan çatkı

döndüğü zaman göçmen kuşlar

 

gün olur devran döner

kurulur divan

vurur tepegözün alnına kopuz

elbet zâil olur zâlim ilen zâdegan

 

*

Perihan BAYKAL

Eliz, Mart 2009, Sayı:3