Bağ Evi'nde Bir Akşamüstü

BAĞ EVİ'NDE BİR AKŞAMÜSTÜ

burada her şey susuyor

küçük yanlışları seviyor kuşlar

-küçük bir yanlıştır dalında kurumuş bir dut-

göğe bakıyoruz, bir demet ışık

tevekler, şeker çiçekleri, çolpaz bir çekirge

şeker gibi eriyor ağzımızda sözcükler

onlarsız bakıyoruz göğe, iyi geliyor

patikaların ana caddeleri bilmemesi ne iyi

burada her şey duruyor

kuyunun bileziği, yaşlı ceviz, gıcırdayan kapı

saat çiçeğine saati soruyoruz

“adım!” diyor, “kulağıma kim üfledi bilmem”

toprağı dinliyorum bir müddet: pıt! pıt!

eski çinko çaydanlığın közdeki mırıltısı

ne güzel!

çardakta çay içiyoruz

gezdirerek elden ele aynı çay kaşığını

dudaklarımızda bir gülümseme, belli belirsiz

ortasındayız ılık, saydam bir suyun

toprak saksıdaki ıtır, telaşsız bir karınca, ellerimiz

hepimiz aynı suyun içindeyiz, ne tuhaf!

(batarken dönüp arkasına bakmaz mı bir de güneş!

kızarmaz mı ak güller nazarından!)

iri mercan taneleri yağıyor gökten

“yarın güzel bir gün olacak” diyor

uzun ötüşlü bir kuş

kafka’yı hiç okumamış ne arabî’yi

ne o biliyor adını, ne de biz

 *

Perihan Baykal

Yasakmeyve, Nisan 2015
Akatalpa. Ekim 2014

SOLİLOG

SOLİLOG

sunu: bu bir leylak kuykusuzluğudur!

                                                       

I

yürüyorum kral yolunda bir rüyanın

bir yanımda karacam

öbüründe kaplanım

sular kadar kalabalık, sular kadar yalağuz

geçtim cümlenizden, elimde bir noktalı gül

dedim aslı mıydı suret kerem mi yoksa

nerde başlıyordu nerde bitiyor

suların birbirine karışmamasındaki mit

kim çekiyor başağı kınından, bir cezir vakti

kim siliyor kılıcındaki kanı, orikula

ipeksi yapraklarına?

çalılıkta biten çiçek… sevinci kelebeğin

(bildiniz,  o büyük suç!)

bitmemişti daha cümlem… (bir, iki… hiç!)

çıt! dedi kırıldı içimdeki çit

dediler bu divit senin, bahtındır bu hokka

bu uykusuz leylak, bu susuz kuyu, bu zefir

şehrin dar geldiği her yürek bilir

altın vuruşlar gerekir hayata

tamtamlarıyla ve yamyamlarıyla

yüksek dozda afrikalar

giy siyahlarını, küpeler tak

kopar şu kırmızı elmayı, âhirin dalından

bak! içinde güneşi gizleyen kabuk

çiziyor geceyi

calliope, kızkardeşim; yak usul kandilini

-ol gözleri aynülhir!-

ben tutarım âhımı

gecenin sonuna değin

II

geceydi, siyahtı, âhtı

bir çiçeğin kıyısına eriştim, sütten ak

kuytusuna, koynuna

hû dedim gölgeye, sabahın çiyine hû!

suyun çekirdeği, -o eşsiz lotüs!-

âh, oradaydı!

hiçbir yere konmayan o kuş

sular kadar yalandı, sular kadar hakikat

‘altı ay bir güz’ koydum adını

alnımdaki kelebeğin

dediler kısrak koşumsuzsa güzeldir

elhak! aşk, koşulsuzsa

dedim tutarım sözümü

en son heceye değin

III

ol rivayettir ve ille pervane

kanadını rüzgârla bileyen her kelebek bilir

büyük ölümler vardır ölümsüzlüğe eş

sonsuza süvari

tütsün buhurdan! savulsun ağyar!

gülün de bir macerası vardır elbet

şu akan kanın bir mecrası

hay/dindi hey!

hiçbir şey(h)i olmayanlar

hakikatin kalbine!

Perihan Baykal

Adalya, Kış 2016, Sayı:1
Ekin Sanat, Mayıs 2016, Sayı: 124

Gümüş ve Dağ

GÜMÜŞ ve DAĞ

ayazladı yürek yine,

-aşka gedâ!-

attı yalazını geceye.

takındı serin incilerini

deniz diplerinin

en derin mavisini, göğün.

hangi yıldı yüzünüzü hatırlıyorum;

bir yıldızdan mı düşmüştünüz?

belki de görmediğim bir rüyadan...

söylediydi Cemal Süreya

masallar ne zaman biter!

siz ki bilirsiniz;

hicran değil

vuslattı Kays'ı ağlatan.

Perihan BAYKAL

Anka'nın Kurduğu Cümle

 

Görsel: Ofra Amit

ANKA’NIN KURDUĞU CÜMLE

I

toprak geçmişin bilgisiyle ağır

                   gökyüzü geleceğin

mağara duvarlarına bizon resimleri çiziyor

çelik uçlu kalemlerle

son insan!

açsak pencereyi, bir aksak semâi

ferahlasak ferahlasak bir kuş yuvası kadar

nereden baksak

acının demir bukağısı kalıyor geriye

II

ah, jiyan!

sesler mi sağır, yoksa kulaklar mı

neredeydi “dünyanın en güzel Arabistan’ı”?

içinden su geçen şehirlerden geçtik

kurutulmuş güllerden, kuğulu göllerden

taze kan istiyordu ölüm tüccarları

ben karanlığını

         ve ışığını senin!

içimin karında bir akçabardak

açılsındı eski bir yaza doğru

çok kuark, çok çocuk, çok su

bir gemiye, - güvertesi tuz

bordası şarap rengi-

ah, jiyan!

rüya uykunun

peri soluğu

III

üç maskaron düştü Seine’in karanlığına

koparak Neuf köprüsünden

parıldıyordu yeşil ışıklar saçarak zümrüdünün üzerinde

Anka’nın kurduğu son cümle

derinliklerinde çağlayan suyu duydum

Allah’ın alnındaki ahşap kederi

birden hatırladım, -ad infinitum!-

bir geyiğin peşine düşmüştüm ben:

bütün tuzakları bilen!

bütün tuzaklara düşen!

ah, jiyan!

yoksa

ben miydim o geyik?

Perihan Baykal
Akatalpa, Mayıs 2015

Gece ve Musikâr Meseli

GECE ve MUSİKÂR MESELİ

I

gecedir… yıldızlar öğünür

tam bu vakitler, miktârı eser

içimizdeki gölde, içimizdeki gölde

bir hüzün çiçeği büyür, safran sarısı

sorularını kimse bilmez... yanıtlarını da!

sular, vahşî hayvanlar

ve görünmez madenler dışında

;

biz miydik rüyâ içre olan, rüyâ mı biz

bir sümbül açtık, katmerlendi esîr

üzerine bir şal al dedin, bahçeye çıkalım

sonsuz gülleri vardır bu bahçenin, biri al

senindir o, senin ömrün kadar yaşar

çocuklar gibi... çiçekler gibi...

kalbindeki nar gibi!

sonsuz dilleri vardır tabiatın:

hepsi de lâl!

II

sen, ben, ouroboros

durduk, zamanın ortasında

bir ayna gibi, kristal!

bir geyiğin iç çekişi miydi

yoksa bir çiy damlası mı düştü yere

-neydi üflediğin?

söylenir gibi kendi kendine

ovar gibi ahkerini

kederini tarar gibi, gümüş taraklarla

sakladığı bir sırrı arar gibi

bir ses, usuldan

bir ses, hayret makamı

bir ses ki baştan başa esrâr!

sus ve dinle:

rüzgârla öpüşmekte musikâr

Perihan BAYKAL
Akatalpa, Ocak 2015

Şehir ve Azat Meseli

Görsel: Edvard Munch

ŞEHİR ve AZAT MESELİ

 

sana nur topu gibi bir ayrılık görünüyor

cânım efendim, dedi remmal

el mi el! yaman ki yaman!

başında aylardan bir hâle

dilinde güllerden lâl'ertesi

 

bir çığlık olarak kalacaksın

bütün çığlıklardan bir çığlık!

-demedi deme-

 

dedim ne gam!

kimse vuramaz artık

beni topuğumdan, beni

 

yok ağaçlardan başka hiç kimseye

sâye borcum!

 

sırtımı verdiğim dağ idi

sırrımı serdiğim serendip!

bölündü serin vadisiyle bir aşrı ilin

susması ondan… kırsam bir narı

gidip geceye bin bir olması

 

içtim kana kana, -geyiklerimle aynı sudan-

dövdüm temürümü ve batırdım derin

ışıl ışıl ve keskin

anima, ruhum, avluya çık

aydınlığı göreceksin orada

 

iliştir kulağına, bu karanfil senin

ben dışındayım bu şiirin, hayli eşkin

içimde bir kalabalık çarşı, vuuu

gökyüzü benden ısmarlıyor

yüzündeki çingene benlerini

bende seyrediyor, -gülmesi bundan-

gömleğimde uyanan taze deliyi

 

suçu bir bağışlayan çıkar, dedi remmal

ya masumiyeti?

-işte kum… işte remil!-

 

dedim ne gam!

korku yerdedir

gökte değil!

 

unutma! bir gül öğretisidir

eksik tartılan bütün güller bilir

gün olur unutulurum diye korkan, gece olur

unutur kendini!

unutur kendini!

 

al, kalbinde bulunsun

yaran bil, iyi sakla

bakma arkana, sakın bakma

arkandan gelecek yeryüzü

 

anima, ruhum, kırlara çık

sonsuzluğu göreceksin orada

 

Perihan BAYKAL

Kuşak Edebiyat 3, Ocak-Şubat-Mart 2014

 

 

Açık Siyah Bir Gül

 

AÇIK SİYAH BİR GÜL

-“Yol Üstündeki Semender” için-

 bazen anlıyorum
Zweig’i
Benjamin’i, bazen
salaş cebinde yüreğinden
daha ağır olmayan çakıl taşlarıyla
Virginia’yı
 
ben ki uzun bir imâ gibi okudum hayatı
acı bir bıçaktı
çektim

dilim lâlmekan
ilim lâ!

tuttum mavi oldum baka baka göğe
yağmura su
kalbimin kirmeninde bir elvan gül
-külliyen ateş! ateşleyin kül!-
belki tutar yara olur –bir ihtimal!-
ağular içmiş eminize

güz elim, Nilgün
içi baştan başa çığlık
Sylvia!

daldırıp elini kalbine
sapı gül ağacı bir bıçağı çeker gibi
gülümsemesi değil miydi şiir, şairin
meydan okuması
acıya

bütün denizlerin, denizliklerin kıyısında
ve altında mavi göğün
“bağırırız avaz avaz”

siyâh kabarcık! âh kabarcık!
içinizdeki en hakiki şey bendim diyor
tek canlı, bu ölü boşlukta

yaşıyordum hâlâ
gömmeye geldiğinizde

tanrının unuttuğu bahçedir intihar
bütün ihtilâller yarım kalmış hikâye

zorunlu ek:

sonra…
bir çiçek, uzatır boynunu
bir kuş cıvıldar

 

*

 Perihan BAYKAL

Akatalpa, Şubat 2014