SU

 SU                                 
                                   
                                    "suydum ben, geçiyordum"
                                                              İlhan Berk


eğildim bir suya kalbimi gördüm
dağda geyikti kalbim, düz ovada keklik
aşk çığırır, aşk kuğurur bir kuşcağız

kendimi gördüm sonra; dalgın, eğreti
sınırım karışmış suyun kanına
gözlerim ağlamaktı, ağzım bir gülmek

ah eğildim de dünyayı gördüm
dünya eski bir beşik, gıcır gıcır gıcılar
dünya boydan boya kanayan gemi

daha daha neler, eğil kulak ver
çırılçıplak insanı gördüm, sorgusuz
yangınlar, yangınlar, yangınlar içre
gözleri bir susmak, ağzı söylemek

sen de âbı hayat, ben âbı kevser
neçe dedim saydı hallerimi
atımı suvardım, yudum yüzümü
sürdüm dağlara, dağlara

Perihan BAYKAL
Afrodisyas-Sanat, Eylül-Ekim 2008

Füruğ'a Derkenar

FÜRUĞ'A DERKENAR

~*~

aşk: nevbahar

belki sonsuza açılan kapı

yan yatmış bir sekiz kadar

sonu almayan göze

sığmaz hiç bengisu!

füruuuuğ!

âyet-i kerime'si şiirin

ki gözlerinde bir çift kuğu

kendi gecesine bakar

tahtlara inat, tahtırevanlara

şâhımerdanlara!

aşkı soyup alacalı kabuğundan

eb-rû-li

tâcı deli kız çeyizi

çalabı gök yüzü zambak

paslı kında

çın çın çınla yan!

ben göğe akıyordum o yere

orada

kumlara karışmış fısıltıları arasında

deniz kızlarının

dedim mayıs! dedi beni kan tutar!

kaysı gül!

-çölü içinde-

çağırgan ve yüngül

"geliyorum, geliyorum, geliyorum de!"

aşk! "uslandır beni!"

sus'u bilmeyen dil

olur mu bülbülü dilşat!

bir kez daha

suç ortağınım gönlüm:

ver gitsin külümü yele!

~*~

PERİHAN BAYKAL

Muaf Dergisi, Şubat 2009, Sayı:3

PULSUZ

PULSUZ

bir gece uyandım, -şafağa yakın-

“alışkanlık tazelemek” geldi içimden

bir zamanlardı, mektup derdik biz ona

-cilası pulu erguvanı-

o zamanlar bahçede yetişirdi yıldızlar

maaile

alışkanlık mı dedim, e ne de olsa

alıştığımız bir şeydi tanrı

aldım elime kalemi, sürdüm atları

tanrım dedim, bana dedim, neden dedim

yangından en son kurtulacak bu kalbi verdin

yer ile yeksandı gündüz, dümdüz

ve suçiçeği döküyordu evlerin pencereleri

topyekün küs!

ayda bir balıkçı, dal gibi mavi

çekti kürekleri hû ile siya

uyandı uykusundan hürmüz, öptü

günün yüzündeki çilli şemseyi

dedim olmasaydı sözcükler

bel vermeseydi çarmıh mıhından

olmasaydı dert, olmasaydı töz!

uçar mıydı yine kalem kuşları

umarım afiyettesinizdir görmeyeli

beni sorarsanız şayet, bıraktığınız gibiyim

hep aynı safiyet

nice dert edindim de tuğlu fermanlı

kendime hiç devlet edinmedim

PERİHAN BAYKAL

Yazılıkaya, Ocak-Şubat 2011, Sayı:50

CILGA

                                 

CILGA

………….ağaç mı dikiyorsunuz? âlâ!

………………ya kırdığınız onca dal?

bir rüya!

dokunup omzuma

uyandırdı kan uykulardan:

meğer her şey gerçekmiş!

gül şen bir suretmiş aynada

ne aslı varmış ne kerem!

meğer o güzel ateşler

o güzel rüzgârlara binip

çoktan uçup gitmişler

kurudu çeşmi bülbülün!

kurudu gürleyik pınar!

ahh! tutyası gözlerimin

ölüm! kara göğnekli güveyim benim

atım tökezledi, düşüm döşüm kan

düştüm üstüne bir yalman sözün

atımı dağlara sal!

adımı yoklara!

bu kadar mavi size ziyan…

bu kadar gözyaşı!

çekiyorum kuşlarımı göğünüzden

*

Perihan BAYKAL

Şehir, Aralık 2010

Rüyam Gördü Seni

RÜYAM GÖRDÜ SENİ


Çöl…


gün uçtu
göz çelerip
kapanana dek

 “maviye gel!” diye bağırıyordu adamın biri
elinde bir parça puslu gök

suflör unutmuş çoktan, bir eski replik
“aşkım onurumdur, düşürmem!”

 dur! bekle…
biraz daha ölme’sen
yeni bir hüküm biçelim
bu şarabî kumaştan, sek!

vardır herkesin bir leylâsı
-âmennâ-
ama çöle…
…kays gerek!


Vaha…

sürüleyim istedim, içindeki gurbete
gül uğrusu sabanınla

ağzımda günâşık tohumları, tırrım tırrım trampetler
otların zamanı örttüğü o yerde:

şeb-i yeldâ’dan da uzundu gece, upuzun
şaraba durduğum, kıyâma durduğum, aşka durduğum
usulca batardı aramızda bir ada
göğsünün eterinde kırkikindiler
halil ibrahim sofraları

ikrâr ile, ikrâr ile
sürdüm kendimi ağzına
ağzın ki kutlu yenilgim, şenlik ateşim
-ah, o kalabalık tenhâ!-

kim ister çarpışmayı bir yıldızla?

ben, istedim!


Ilgım…

ne zaman saysam göğü bir kuş eksik
kaç kuş saydıysam biri fazla göğünden

 huysuzum ah, kırılma kusurum
yokluğun kaç ülke eder
kırlangıç uçuşu?

yordum yoruldum, duydum ki
en güzel ergânunlar susarmış
uykusuz bir güneşin değdiği

-tâbiri câiz
izi kelâm!-

saklanma boşuna
rüyâm gördü seni

~~*~~

Perihan BAYKAL

Kurşun Kalem, Ocak-Şubat 2011

İsTaNbUl HaTıRaSı

İsTaNbUl HaTıRaSı 

~~*~~      

                            

gözüme aşk battı kör oldum!

bak bu burçlar benim körlüğüm

bu lamartin caddesi, bu ıssız göl
bu serap, bu sâdâbat, bu kız kulesi

bir renga gibi akıp gitti yaz

alevden çiçekleri o haz göğünün

al işte istanbul hatırası

bu gelin teli sarıyerden

gümüşüne keder bulaşmış bu seher

kalem kaşlı bu maçka yokuşu

melâli de bilir helâli de

düdenlerin suya yürüdüğü sevişgen gün

sonra o tan kırmızı jelvera gölgesi

sonra bu kan kokusu bu kan kokusu

bir soluyan faytondu ne zaman geçti sorulmaz

bilinmez ne zaman soldu lülesi çeşmelerin

altın ateşte sınanır dedi bir ses

acıyla yontulur elmas

sana söz!

şehrin sustuğu yerden söyleyeceğim seni

son nefesimle

yakacağım kıyıları başladığı yerden

anavasyanın

bilirsin rüyalar itirazdır kara geceye

~~*~~

Perihan BAYKAL

Onaltıkırkbeş, Sayı:19

(Bu şiirimi İsveç'teki bir yazarlar buluşmasında, değer görüp seslendiren sevgili Ayşe Kilimci'ye sonsuzca teşekkür ediyorum. Ah, İstanbul! Gam yemem artık, gamından gayrı.)

SAGU

SAGU

1.

-bugün aşk için ne yaptın?

el cevap:

-öldüm!

görüyor musunuz akan kanı

çeperlerimden?

tarih kadar kırmızı

k a n ı y o r bir badem ağacı

k a n ı y o r yarım kalmış bir kitap

kanıyor, söylenememiş

bir. çift. söz!

çatıda bir pal güvercin

unutmuş kuğurmayı

2.

dudağında

bir gülümsemeyle ölmekti belki

mutluluk

ah, o yitirdiğimiz mavi büyü!

büyük inanmaklar, büyük kuşlar...

3.

herkes kendi anadilinde sussun şimdi

donansın nar ağaçları, lâlüebkem

~*~

Perihan BAYKAL